Ta wycieczka przeznaczona jest albo dla aktywnych, którzy chcą chwilę odpocząć nad naszym pięknym morzem, albo dla tych, którzy po wielodniowym leniuchowaniu na plaży chcą się wreszcie z niej ruszyć, a przy okazji zobaczyć coś ciekawego. Innymi słowy zabieramy Państwa na wycieczką z Mielna do Koszalina i z powrotem – w dowolnej kolejności.

Centrum Koszalina znajduje się ok. 11 km od Morza Bałtyckiego. Obszar miasta sięga południowego brzegu nadmorskiego jeziora Jamno.

Najstarsze dzieje grodu nad Dzierżęcinką wiążą się z Polską Piastowską, następnie z Księstwem Zachodniopomorskim. Po raz pierwszy Koszalin wymieniony został w Kronice Wielkopolskiej, jako jeden z grodów zdobytych w 1107 r. przez Bolesława Krzywoustego. Od X do XIII w. jako gród słowiański spełniał rolę usługową wobec słynnego ośrodka kultowego na pobliskiej Górze Chełmskiej. Tutaj w XIII w. zbudowano kaplicę chrześcijańską, znany w średniowieczu ośrodek pielgrzymi.

Więcej

Koszalin warto zwiedzać zgodnie ze Staromiejską Trasą Turystyczną. Trasa naszego spaceru została trochę skrócona, ale pozwoli zobaczyć wszystkie ważne i urokliwe miejsca w Koszalinie.

(fot.wikipedia "Koszalin - Musy Miejskie") Zaczynamy od średniowiecznych murów obronnych, które niegdyś miały obwód 1600 m, a umocnione były 46 czatowniami i 3 bramami i tworzyły zamknięty pierścień. Grubość muru u podstawy wynosiła 1,30 metrów, a wysokość sięgała 7 metrów. Pierwotny system fortyfikacji Koszalina, zbudowany po lokacji miasta, stanowił pierścień wałów ziemnych z drewnianą palisadą, otoczony fosą i stawami. Ten system umocnień przetrwał do 1291 roku. Nowe obwarowania zbudowano już z cegły i kamieni. Do początku XVIII wieku mury zachowały się w pierwotnym stanie. Dopiero po wielkim pożarze miasta w 1718 roku były stopniowo obniżane (do 1731 roku) do wysokości 3 m. Uzyskany materiał wykorzystano do odbudowy miasta. W XIX wieku bramy miejskie rozebrano, a do większych fragmentów murów dobudowano domy. Dzięki temu części murów zachowały się do dzisiaj, m.in. najdłuższy około 60 metrów pomiędzy ulicami Mickiewicza i Młyńską i najwyższy, sięgający 6 metrów, przy ulicy Marii Ludwiki. Od 1960 roku zachowane fragmenty murów są sukcesywnie poddawane renowacji.

Tuż obok zachowanego fragmentu murów, przy ulicy Młyńskiej, znajduje się Pałac Młynarza i młyn z XIX wieku. Akt lokacyjny miasta Koszalina z 1266 roku zawiera wzmiankę o prawie do budowy pierwszego młyna wodnego. Młyn ten przetrwał do wielkiego pożaru w 1601 roku. Do XIX wieku obiekt wielokrotnie rozbudowywano i modernizowano. W latach 1838-1842 zbudowano nowy młyn, który wyposażono w amerykańskie urządzenia techniczne i turbinę wodną (1878). W latach 1890 – 1897 do młyna dobudowano pałac młynarza, który po II wojnie światowej pełnił funkcje administracyjne dla Zakładów Zbożowych. Po remoncie i adaptacji na cele wystawowe od 1991 roku siedziba Muzeum w Koszalinie.

(fot.wikipedia "Koszalin - Młyn wodny") Na tyłach Muzeum, przy ulicy Podgrodzie znajduje się Skansen kultury jamneńskiej. W zabytkowej zagrodzie rybackiej z 1869 roku (przeniesionej z Dąbek k. Darłowa) eksponowane są zabytki kultury jamneńskiej i pomorskiej, związane z życiem codziennym i pracą dawnych mieszkańców podmiejskich wsi Jamna i Łabusza. Obejrzeć można m.in. słynne jamneńskie krzesła, fotele, szafy i łóżka. W pobliżu znajduje się stodoła z wystawą kuźni pomorskiej.

Wracamy do ulicy Młyńskiej i idziemy nią w kierunku południowym aż do skrzyżowania z ulicą Mickiewicza, w którą skręcamy w lewo. Na wprost nas, w miejscu, gdzie ulica Mickiewicza skręca w prawo, znajduje się budynek z początku XIX wieku. Budynek wzniesiono na terenie, który w średniowieczu zajmował klasztor żeński cysterek. W 1568 roku na miejscu rozebranego klasztoru biskup kamieński, książę Jan Fryderyk rozpoczął budowę zamku. Zamek spłonął w wielkim pożarze w 1718 roku i nie został odbudowany. Obecny budynek wzniesiono w latach 1820 – 1825 jako siedzibę sądu okręgowego i prokuratury.

Kontynuujemy spacer ulicą Mickiewicza. Po lewej stronie, tuż za poprzednim budynkiem, mijamy kościół zamkowy z XIII/XIV w. – obecnie cerkiew prawosławna. Powstał około 1300 roku jako kościół klasztoru cysterek, obecnego w Koszalinie od 1278 roku do lat 50. XVI wieku. Opuszczony przez mniszki, zrujnowany, został odbudowany przez księcia Franciszka I w latach 1602-1609 jako kościół zamkowy. Znacznie uszkodzony w czasie pożaru miasta w 1718 roku, w latach 1818 – 1819 doczekał się generalnego remontu, otrzymał nowe wyposażenie (organy – 1863 rok). W 1953 roku przekazany Polskiemu Autokefalicznemu Kościołowi Prawosławnemu, pełni funkcje sakralne.

Za cerkwią skręcamy w lewo, w ulicę Adama Asnyka, a następnie w prawo, w ulicę Grodzką. Po prawej stronie znajduje się „Domek Kata”. Jest to kamienica gotycka z XV wieku – obecnie siedziba Teatru Propozycji „Dialog” (od 1964 roku). Stanowisko kata w średniowiecznym Koszalinie funkcjonuje od 1464 roku. Egzekucje przeprowadzano na tzw. Górze Wisielców (przedłużenie ul. Dąbrowskiego) i na rynku miejskim. Ostatni raz kat wypełnił swoją powinność wobec miasta w 1893 roku, ale w kamienicy mieszkał do lat 30. XX wieku.

Po przeciwnej stronie ulicy Grodzkiej rozciąga się zabytkowy Park im. Książąt Pomorskich. Najstarsza część parku, tzw. Stara Promenada, powstała w 1817 roku u podnóża murów obronnych. Do 1838 roku trwały prace związane z wytyczeniem alejek, budową fontanny, przebudową stawu i regulacją rzeki. W latach 1933 – 1934 staw odnowiono i założono wyspę dla łabędzi. Do najciekawszych okazów parku należy mający ponad 300 lat klon jawor (tzw. Drzewo Czarownic), jedyna w Koszalinie magnolia drzewiasta, korkowiec amurski, cyprysik błotny i miłorząb dwuklapowy. Warto także przejść się aleją platanów klonolistnych.

Ulica Grodzka doprowadza nas do  ulicy Zwycięstwa. Tu, na skraju parku, stoi budynek wzniesiony w 1871 roku. Do końca II wojny światowej w tym budynku znajdowała się sala koncertowa i teatralna oraz restauracja. Przejęty w 1945 roku przez Wojsko Polskie został przeznaczony na teatr „Domu Żołnierza”. W latach 1947 –1949 siedziba Teatru Objazdowego, a następnie Teatru Miejskiego, Wojewódzkiego Domu Kultury do 1998 r. Obecnie mieści się tu Centrum Kultury 105 i Filharmonia Koszalińska, z salą Kina „Kryterium”, pełniącą również funkcje koncertowe.

(fot.wikipedia "Koszalin - Poczta Główna") Przecinamy ulicę Zwycięstwa. Praktycznie naprzeciwko, przy placu Wolności znajduje się neogotycki budynek Poczty Głównej – wzniesiony w 1884 roku jako siedziba Naczelnej Dyrekcji Poczty i Urzędu Pocztowego na miejscu dwóch budynków, wynajmowanych od 1858 roku. Na dziedzińcu Poczty w tym czasie wybudowano powozownię. W latach 1906 – 1908 dobudowano skrzydło wschodnie. Rozbudowa poczty związana była z rozwojem komunikacyjnym regionu. Już w 1803 roku w Koszalinie znajdowała się stacja poczty konnej, która działała do 1911 roku. W budynku mieścił się również Urząd Budowy Telegrafu.

Kontynuujemy spacer ulicą Andersa w kierunku zachodnim.  Kolejny zabytkowy budynek, który napotykamy na swojej drodze to Gmach Rejencji, wzniesiony w latach 90. XIX wieku jako siedziba władz rejencji pruskiej (pruska jednostka administracji, odpowiednik województwa). Budynek wzniesiony w stylu eklektycznym z elementami secesji. Urzędowali tutaj kolejni prezydenci rejencji koszalińskiej do 1939 roku, kiedy siedzibę tego urzędu przeniesiono do nowo wybudowanego gmachu. Po II wojnie światowej obiekt wraz z kompleksem przyległych budynków administracyjnych został przekazany na siedzibę komendy wojewódzkiej milicji; obecnie siedziba Komendy Miejskiej Policji.

Mijamy Gmach Rejencji i skręcamy w ulicę słowackiego, która doprowadza nas do niewielkiego parku. Przecinamy go w kierunku południowy i dochodzimy do ulicy Szpitalnej. Znajduje się przy niej neogotycki budynek polikliniki – wzniesiony w latach 1895 – 1896 na potrzeby szpitala miejskiego. Od 1914 roku do 1945 roku, jako Dom Miejski, był użytkowany przez różne miejskie instytucje, m.in. Miejski Urząd Budowlany i Mieszkaniowy, Zarząd Gruntów, Muzeum Miejskie (1914 – 1929), Koszalińską Czytelnię Ludową, Miejską Kasę Chorych. Po wojnie, w latach 1945 – 1950, budynek pozostawał pod zarządem władz miejskich, od 1950 roku jest użytkowany przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji jako Zakład Opieki Zdrowotnej MSWiA. W 1987 roku dobudowano nowy gmach szpitala-polikliniki.

Ulicą szpitalną dochodzimy do ulicy Heleny Modrzejewskiej i skręcamy w nią w lewo. Po przeciwnej stronie znajduje się Kaplica św. Gertrudy – wzniesiona w 1383 roku, poza murami miejskimi, początkowo pełniła funkcje kaplicy szpitalnej, a następnie – cmentarnej. W 1735 roku zamieniona na skład amunicji miejscowego garnizonu (zmiana dachu, zamurowanie otworów okiennych, rozebranie wieży). Na początku XX wiwku przywrócono kaplicy funkcje sakralne i poddano restauracji, odtwarzając pierwotny wygląd. Po II wojnie światowej pełniła funkcje magazynowe, mieściła się tu także Mała Scena Bałtyckiego Teatru Dramatycznego. W 1999 roku kaplica została przekazana parafii ewangelicko-augsburskiej i ponownie pełni funkcje sakralne.

Tuż obok kaplicy stoi budynek Bałtyckiego Teatru Dramatycznego – wzniesiony w 1906 roku, jako budynek parafialny ewangelickiej gminy wyznaniowej, w latach 50. XX wieku został przebudowany i przekazany teatrowi. W 1945 roku pełnił funkcje obozu przejściowego dla uciekinierów z Prus Wschodnich, a w latach 1946 – 1947 mieścił się tu szpital zakaźny dla wysiedlanych Niemców. W latach 1953 – 1958 funkcjonował jako dom widowiskowo-sportowy. Od 1958 roku jest siedzibą Bałtyckiego Teatru Dramatycznego.

Po przeciwnej stronie malutkiej uliczki prostopadłej do ulicy Modrzejewskiej znajduje się neogotycki budynek Archiwum Państwowego – wzniesiony na początku lat 80. XIX wieku jako szpital garnizonowy, znajdował się pod zarządem administracji wojskowej do końca I wojny światowej. Od 1925 roku siedziba Urzędu Skarbowego. Od maja 1945 r. do 1957 r. mieścił się tu Szpital Powiatowy i Miejski, w latach 1958 – 1970 Państwowa Szkoła Pielęgniarska. W kolejnych latach obiekt użytkowało wspólnie kilka instytucji, m.in. Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego, Wojewódzka Przychodnia Stomatologiczna, Przychodnia Neurologiczna, Archiwum Państwowe. Od 1988 roku siedziba Archiwum Państwowego w Koszalinie.

Wracamy  teraz w kierunku starego miasta, ulicą Połczyńską w kierunku północnym. Tuż przy rondzie możemy podziwiać gmach I Liceum Ogólnokształcącego im. St. Dubois – wybudowany w latach 1910 –1912 na potrzeby Miejskiego Liceum Żeńskiego im. Księżnej Bismarck. W 1944 roku w gmachu znajdował się lazaret dla żołnierzy niemieckich, a od 1945 roku – szpital dla żołnierzy radzieckich. W 1947 roku został przekazany Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącemu w Koszalinie, pełni nieprzerwanie funkcje edukacyjne – obecnie siedziba I Liceum Ogólnokształcącego im. Stanisława Dubois.

Mijamy rondo i wchodzimy w ulicę 1 Maja. Na pierwszym skrzyżowaniu skręcamy w lewo, w ulicę Bolesława Krzywoustego, a następnie w prawo, w ulicę Czesława Domina. Po lewej stronie mijamy neogotycki Kościół Św. Józefa – zbudowany w 1869 roku dla wiernych założonej w 1857 roku parafii katolickiej. Do 1939 roku gromadzili się tutaj Polacy, mieszkający na stałe i pracujący sezonowo w okolicy Koszalina. Kościół został wzniesiony na planie prostokąta, z niewielkim trójbocznie zamkniętym prezbiterium. We wnętrzu zabytkowe, neogotyckie wyposażenie, m.in. czternaście obrazów Drogi Krzyżowej z roku 1886. W prezbiterium zachowały się neogotyckie witraże. Do końca II wojny światowej był jedynym kościołem katolickim w Koszalinie.

Idziemy dalej tą sama ulicą i na pierwszym skrzyżowaniu skręcamy w lewo, w ulicę Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Na wprost nas znajduje się kamienica gotycka z XIV wieku (ul. Bolesława Chrobrego 6). Kamienica usytuowana przy katedrze nawiązuje do średniowiecznego charakteru zabudowy Koszalina. Zachowane fragmenty elewacji frontowej i gotycki ostrołukowy portal świadczą o metryce obiektu. W XVIII wieku została przebudowana. W 1945 roku uległa częściowemu zniszczeniu, odbudowana w latach 1958 – 1959. Obecnie budynek mieszkalny.

(fot.wikipedia "Koszalin - Katedra Niepokalanego Poczęcia NMP") Skręcamy w prawo, ulicę Bolesława Chrobrego. Po prawej stronie mijamy katedrę gotycką z XIV wieku pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia NMP. Jest to najstarszy zabytek miasta, wzniesiony w latach 1300 – 1333. Reprezentuje najczęściej spotykany na Pomorzu typ budowli – bazylikę z wydłużonym, zamkniętym trójbocznie prezbiterium, z wnętrzem sklepionym gwiaździście i kwadratową, masywną wieżą. W ołtarzu głównym znajduje się 16 figur gotyckiego pentaptyku z 1512 roku, ponadto w prezbiterium na belce tęczowej – krucyfiks z końca XIV w. oraz witraże powstałe w latach 1914 – 1915. Kościół wyposażony jest w organy o barokowym brzmieniu z 1899 roku. Najstarszym zabytkiem kościoła jest umieszczona w kruchcie pod wieżą chrzcielnica z XIII wieku. Na ścianach kruchty płyty nagrobne z pocz. XVII wieku.

Ponownie dochodzimy do ulicy Zwycięstwa, w którą skręcamy w prawo i przechodzimy na drugą stronę na wysokości Ratusza. Ratusz to siedziba władz miejskich, wzniesiony w latach 1960-62. Jest szóstym z kolei ratuszem w dziejach miasta. Rynek Staromiejski wyznaczony został wraz z lokacją miasta w XIII wieku. Na środku rynku, od XIII do pocz. XVIII wieku, były lokalizowane kolejne ratusze. Jeden z nich spłonął w czasie wielkiego pożaru miasta w 1718 roku. W roku 1720 ratusz wybudowano w południowej pierzei rynku, niedaleko katedry. Po stu latach został rozebrany, a na jego miejscu w latach 1827 – 1830 wzniesiono kolejny budynek, który zmodernizowano w 1877 roku. Ostatni przedwojenny ratusz istniał do marca 1945 roku, spłonął w czasie zdobywania miasta.

Teraz skręcamy w lewo, w ulicę Dąbrówki. Po prawej stronie, przy skrzyżowaniu z ulicą Kazimierza Wielkiego znajduje się kamienica z XVI wieku, obecnie Pałac Ślubów. Wzniesiona w okresie późnego średniowiecza kamienica posiada w ścianach bocznych najstarsze elementy – ostrołukowe blendy z XV/XVI wieku. Uległa zniszczeniom podczas wielkiego pożaru miasta w 1718 roku, została odbudowana. Do 1945 roku była użytkowana jako budynek mieszkalny. Po zniszczeniach w 1945 roku ponownie odbudowana. W latach 1969 – 1972 przeprowadzono remont i adaptację wnętrz na ekspozycje Muzeum Okręgowego. Od 1982 roku funkcjonuje jako Pałac Ślubów.

Po przeciwnej stronie ulicy Kazimierza Wielkiego, prawie prostopadle do Pałacu Ślubów, stoi budynek Straży Pożarnej – wzniesiony w 1928 roku, z charakterystyczną wysoką wieżą usytuowaną od strony zachodniej, służącą pierwotnie jako ściana ćwiczeń wysokościowych. Dawniej elewacja frontowa i plac ćwiczeń usytuowane były po stronie zachodniej, po II wojnie plac główny umieszczono po wschodniej stronie budynku, przy ulicy Kazimierza Wielkiego. Wcześniejszy budynek straży istniał tuż obok i zbudowany był z tak zwanego muru pruskiego. Lokalizacja straży pożarnej nawiązuje do miejsca wybuchu wielkiego pożaru miasta w 1718 roku, w którym spłonęła większość zabudowy miasta. Obecnie budynek nadal spełnia swoją pierwotną funkcję.

Z lewej strony budynku Straży Pożarnej znajdują się podziemia starego browaru, które stanowią część dawnego browaru E. Aschera z 1846 roku, istniejącego do 1910 roku, który znajdował się na placu pomiędzy ulica Zwycięstwa a budynkiem Straży Pożarnej. Rozległe, podziemne pomieszczenia służyły dawniej do składowania i kiełkowania jęczmienia oraz leżakowania piwa. Były też wykorzystywane jako magazyny, a w czasie II wojny użytkowane przez fabrykę amunicji. Obecnie dolne kondygnacje podziemnych sal zalane są wodą.

Po lewej stronie podziemi, tuż przy ulicy Zwycięstwa, znajdował się neogotycki budynek z końca XIX wieku. Frontowa elewacja kamienicy – według zapewnień inwestora i warunków określonych przez prezydenta miasta – zostanie odtworzona z zachowaniem detali architektonicznych. czterokondygnacyjna kamienica, przez wiele lat była siedzibą Banku PKO BP. Budynek powstał jako lokal handlowy sąsiedniego browaru C. Aschera. W roku 1922 kupiony przez miasto i gruntownie przebudowany na potrzeby Miejskiej Kasy Oszczędności (Kasę Oszczędności powołano do życia w Koszalinie w 1821 roku). Po wojnie, w latach 1945 – 1947, w budynku mieściła się część biur Zarządu Miejskiego oraz Miejskie Wodociągi i Kanalizacja. Siedziba PKO, a następnie PKO BP od lat pięćdziesiątych XX wieku do 2003 roku.

Idziemy ulicą Zwycięstwa w kierunku zachodnim. Po kilku metrach skręcamy w prawo, w ulicę Grunwaldzką. Po lewej stronie znajdują się okazałe zabudowania koszalińskiego browaru – założonego w 1873 roku jako spółka kapitału ziemiańskiego. Zabudowania były kilkakrotnie przebudowywane. Dawne browary i spichrze mieściły się na placu pomiędzy budynkiem Straży Pożarnej i ul. Zwycięstwa (warzeniem piwa zajmowano się w Koszalinie od początku powstania miasta). W latach 1909 – 1912 browar rozbudowano o budynek rozlewni piwa i trzy wydziały piwnic. Produkowano tutaj m.in. znane marki pilzner koszaliński i piwo leżakowe, w czasie II wojny około 60 tysięcy hektolitrów piwa i 5 tysięcy hektolitrów wody mineralnej rocznie. W 1945 roku budynki uniknęły zniszczeń. W latach 90. część pomieszczeń magazynowych od strony ul. Grunwaldzkiej zaadaptowano na restaurację i pub, gdzie możemy chwilę odpocząć przed kolejnym etapem naszej wycieczki.

Teraz opuszczamy Koszalin drogą w kierunku północnym i po kilku kilometrach dojeżdżamy do miejscowości Mielno i Unieście położonych nad jeziorem Jamno.

Nazwa Mielno wywodzi się od pojęć miela, płytkość, co ma związek z płytką, zachodnią zatoką jeziora Jamno. Natomiast nazwa Unieście, od słowiańskiego wniście, oznaczającego połączenie jeziora Jamno z morzem.

Obszar Mielna - Unieścia stanowi nisko położoną, płaską lub falistą wysoczyznę morenową, pozostałość okresu lodowcowego, położoną na wys. od 0 do 7 m. nad poziomem morza. Od strony Morza Bałtyckiego istnieje wysoki pas wydmowy, składający się z wydmy przedniej - białej, wydmy starej - szarej oraz lasu wydmowego. Plaża jest czysta, drobnoziarnista, a od wysokości ul. Słonecznej do Nurtu Jamneńskiego, miejscami kamienista, w Mielnie o szerokości 30 - 45 metrów. Mierzeja, na której leży Mielno-Unieście ma ponad 10 km długości i średnio 480 metrów szerokości.

Mielno i okolice należą do najatrakcyjniejszych terenów na polskim Wybrzeżu pod względem walorów turystycznych i środowiska przyrodniczego. Mielno położone jest bezpośrednio w sąsiedztwie morza i jeziora Jamno. Posiada dobre połączenia komunikacyjne, duże obszary leśne, atrakcyjne szlaki turystyczne oraz specyficzny mikroklimat. 

Mielno to miejsce gdzie każdy może znaleźć doskonałe warunki do wypoczynku i rekreacji. Czynnych jest tutaj wiele ośrodków wypoczynkowych, niekiedy o bardzo wysokim standardzie. Zakwaterowanie zapewniają także liczne pensjonaty, kwatery prywatne, campingi, pola namiotowe. W ciągu ostatnich lat została silnie rozbudowana sieć punktów małej gastronomii, liczne są restauracje, kawiarenki smażalnie ryb, różnorodne punkty usługowe.

Wczasowicze mają też zapewnioną możliwość korzystania z różnorodnych form rozrywki i rekreacji. Dla dzieci uruchamiane są w okresie letnim wesołe miasteczka, po jeziorze Jamno kursuje stateczek wycieczkowy. Warto dodać, że w Mielnie - Unieściu znajdują się czynne przez cały rok obiekty sanatoryjne, w których leczy się choroby układu nerwowego, ruchowego, krążenia, nieżyty górnych dróg oddechowych, tarczycy i inne.

Główną ulicą Mielna jest ulica Bolesława Chrobrego.
W miejscowości znajdują się cztery zabytki:

• kościół pw. Przemienienia Pańskiego z XV wieku, przebudowany w XIX wieku
• park dworski z przełomu XVIII/XIX wieku,
• willa przy ul. Kościuszki 11, budynek szachulcowy z początku XX wieku,
• pensjonat przy ul. 1 Maja 13, budynek drewniany z początku XX wieku,

(fot.wikipedia "Koszalin - Dzierżęcinka") Jezioro Jamno powstało z dawnej zatoki morskiej. Jest jeziorem, gdzie intensywnie uprawia się sporty wodne. Nad akwenem znajdują się liczne przystanie żeglarskie, a w trakcie sezonu pływa tu statek turystyczny.

Całkowita powierzchnia zlewni jeziora wynosi 502,8 km². Do jeziora uchodzą dwie rzeki: Dzierżęcinka i Unieść, struga Strzeżenica oraz Kanał Dobiesławie i Kanał Łabusz. Jamno jest połączone z Morzem Bałtyckim poprzez kanał zwany Jamieńskim Nurtem, który znajduje się ok. 2 km za Unieściem. Ujście kanału do morza podczas sztormów jest często zasypywane.

Według danych regionalnego zarządu gospodarki wodnej, dominującymi gatunkami ryb w wodach Jamna są: leszcz, sandacz, węgorz europejski. Pozostałymi gatunkami ryb występującymi w jeziorze są: szczupak pospolity, lin, karaś, okoń europejski, płoć, krąp, jazgarz, troć wędrowna. W Jamnie występuje minóg rzeczny, który jest gatunkiem ściśle chronionym w Polsce.

powrót