PremiumPlaza

Szlak Piastowski

Poznań - Pobiedziska - Ostrów Lednicki - Gniezno - Trzemeszno - Mogilno - Strzelno - Kruszwica - Inowrocław - Kościelec Kujawski - żnin - Wenecja - Biskupin - Gąsawa - Marcinkowo Górne - Rogowo - Czerniejewo - Giecz -Swarzędz - Poznań

Szlak Piastowski łączy szereg miejscowości związanych z początkami państwa polskiego. Przebiega przez obszary północno-wschodniej Wielkopolski i Kujawy Zachodnie i wschodnią część Równiny Inowrocławskiej. Nazwa szlaku przywodzi na myśl władającą ziemiami polskimi w okresie wczesnośredniowiecznym dynastię Piastów. Najważniejsze polityczne ośrodki Polski piastowskiej wytyczają więc przebieg szlaku.

Wycieczkę rozpoczynamy w Poznaniu, z którego wyjeżdżamy drogą nr 5 w stronę Gniezna. Do naszego pierwszego przystanku - Pobiedzisk - mamy 28 km.

Pobiedziska leżą na Szlaku Piastowskim między Poznaniem a Gnieznem, niedaleko Ostrowa Lednickiego. Z racji swojego położenia przy tak ważnym trakcie handlowym i komunikacyjnym były świadkiem narodzin państwa polskiego. W 1257 roku Przemysł I nadał Pobiedziskom prawa miejskie, co uniezależniło je od kasztelanii na Ostrowie Lednickim. W 1331 roku Krzyżacy splądrowali i zniszczyli miasto; wstrzymało to na jakiś czas jego rozwój.

Więcej

Z Pobiedzisk do Gniezna mamy tylko 24 kilometry. Po drodze warto jednak zatrzymać się w Ostrowie Lednickim.

Ostrów Lednicki to wczesnośredniowieczne stanowisko archeologiczne położone na wyspie o tej samej nazwie, na Jeziorze Lednickim. Jedno z najważniejszych miejsc dla historii Polski. Za panowania Mieszka I i Bolesława Chrobrego Ostrów był jednym z głównych ośrodków obronnych i administracyjnych Polski.

Więcej

Wycieczki po Polsce
http://pl.wikipedia.org)
Aby dotrzeć do Gniezna musimy przejechać jeszcze 16 km.

Pierwsze ślady osadnictwa na terenach dzisiejszego Gniezna, pochodzą z końca paleolitu, tj. sprzed 8 tys. lat, zaś od końca VIII w. istniał tu obronny zespół osadniczy państwa plemiennego Polan. Rozbudowany i zmodernizowany za czasów Mieszka I stał się siedzibą pierwszych władców piastowskich jako główny gród państwa Polan. W X w. Gniezno stanowiło jeden z grodów stołecznych państwa Piastów, obok m. in. Ostrowa Lednickiego, Poznania i Giecza (grodów stołecznych, czyli miejsc gdzie wzniesiono tzw. palatia książęce było kilka, lecz zgodnie z dokumentem "Dagome iudex" z ok. 991, jedyną formalną stolicą państwa polskiego było Gniezno). O stołecznej funkcji Gniezna świadczyć mogą także napisy Gnezdun civitas na monetach Bolesława Chrobrego, jak również fakt pochowania właśnie w Gnieźnie ciała biskupa i męczennika Wojciecha.

W 1000 odbył się w Gnieźnie zjazd, w którym uczestniczył Bolesław I Chrobry i Otton III; proklamowano wtedy utworzenie arcybiskupstwa i metropolii gnieźnieńskiej. W 1025 w Gnieźnie miała miejsce koronacja Bolesława Chrobrego na króla Polski. W 1038 do Gniezna wtargnął książę czeski Brzetysław I, pozostawiając po sobie spalone podgrodzia i zniszczoną, ograbioną katedrę. Na skutek tego Kazimierz Odnowiciel przeniósł stolicę do Krakowa.

Więcej

Wycieczki po Polsce
http://pl.wikipedia.org)
Z Gniezna udajemy się do Trzemeszna, drogą nr 15 na Strzelno, do przejechania mamy 18 kilometrów.

Trzemeszno otrzymało prawa miejskie ok. 1382 roku, ale już w 1113 roku Bolesław Krzywousty ufundował tam klasztor dla kanoników regularnych św. Augustyna z Flandrii.

Z Trzemeszna wyruszamy w dalszą drogę do Mogilna, początkowo trasą nr 15, następnie za Wylatowem skręcamy na szosę nr 254. Razem do przejechania mamy 17 kilometrów.

Więcej

Mogilno należy do najstarszych osad na pograniczu Wielkopolski i Kujaw. Na cyplu otoczonym wodami jeziora Mogileńskiego i bagnami od przełomu VIII i IX wieku do X wieku istniała osada wczesnośredniowieczna z palisadą i zasiekami. Od X wieku do przełomu XII i XIII wieku na tym samym miejscu znajdował się gród obronny połączony z lądem dwoma mostami. W XI w. powstał klasztor benedyktynów, który zajął część grodu. Na północ od klasztoru rozwijała się osada, która w roku 1398 uzyskała od Władysława Jagiełły prawa miejskie.

Warto zobaczyć

Z Mogilna do Strzelna mamy 17 kilometrów.

W latach osiemdziesiątych XII wieku w ówczesnej wsi Strzelno założony został klasztor sióstr norbertanek. Kościół klasztorny nosił początkowo nazwę kościoła św. Trójcy, w latach późniejszych wezwanie zostało rozszerzone na św. Trójcy i NMP. Prawa miejskie Strzelno uzyskało w 1231 r..

Więcej

Wycieczki po Polsce
http://pl.wikipedia.org)
Ze Strzelna 15 kilometrów dzieli nas od Kruszwicy. Teraz poruszamy się drogą nr 62.

Najstarsze ślady osadnictwa na terenie Kruszwicy pochodzą z neolitu - ok. 3900-1800 p.n.e. Gród na Ostrowie Rzępowskim (obecnie Półwysep Rzępowski) datujący się z ok. 500 roku p.n.e. Osadnictwo na tym terenie było podyktowane żyznością gleb, bogactwami naturalnymi i dogodnym położeniem geograficznym. Rozwój Kruszwicy nastąpił w związku z położeniem na szlaku 'bursztynowym' i na szlaku z Wielkopolski na Ruś. Szlak wodny prowadzący od Warty, poprzez jezioro Gopło do Wisły był dodatkowym atutem Kruszwicy.

Kruszwica w tym czasie była niewielką osadą o charakterze otwartym. Najprawdopodobniej głównym grodem plemienia Goplan była silnie broniona osada w Mietlicy, położona ok. 20 km w kierunku południowym od Kruszwicy. W IX wieku plemię Goplan zostało włączone do państwa Polan. Dlatego w X i XI wieku Kruszwica stała się znaczącym ośrodkiem miejskim z grodem na wyspie gdzie rezydowali polscy królowie i książęta. Od końca XII wieku gród był siedzibą kasztelanii kruszwickiej. W tym okresie zbudowano romańską kolegiatę św. Piotra i Pawła oraz kościół grodowy św. Wita. W XII wieku powstają także kolejne światynie: szpitalna pod wezwaniem św. Gotarda i miejski św. Klemensa. W tym też czasie Kruszwica była najprawdopodobniej siedzibą biskupa kujawskiego. Biskupstwo to ustanowiono ok. roku 1123-1124 podczas legacji Idziego z Tuskulum. Pierwszym biskupem noszącym przydomek "kruszwicki" był pochodządzy z Niemiec Swidgier. Czasy Bolesława Krzywoustego i Bolesława Kędzierzawego były pomyślne dla Kruszwicy, jednak od roku 1271 następuje upadek. W tym roku Bolesław Pobożny spalił miasto. W latach 1350-1355 z rozkazu Kazimierza Wielkiego wzniesiono zamek (z "Mysią Wieżą") - siedzibę kasztelani i starostwa.

Więcej

Z Kruszwicy jedziemy do Inowrocławia. To tylko 15 kilometrów - początkowo drogą nr 412, przy miejscowości Tupadły skręcamy w prawo, z powrotem na "piętnastkę".

Pierwsza wzmianka o Inowrocławiu pochodzi z 1185 roku i określa miejscowość jako Novo Wladislaw. Nazwa została wybrana prawdopodobnie na cześć Władysława Hermana lub jako Nowy Włocławek, założony przez mieszkańców Włocławka uciekających przed powodzią i szukających nowego miejsca do osiedlenia się. Przypadkowe znalezienie historycznych śladów działalności ludzkiej i prowadzone później prace wykopaliskowe wykazały, że na terenie obecnego Inowrocławia istniała prawdopodobnie najstarsza warzelnia soli jak do tej pory odkryta na ziemiach polskich.

Prawa miejskie Inowrocław uzyskał około 1238 roku z rąk księcia Kazimierza Konradowicza.

Warto zobaczyć

Kolejnym etapem naszej wycieczki jest Kościelec Kujawski. Z Inowrocławia wyjeżdżamy szosą nr 25 w kierunku Bydgoszczy, następnie skręcamy w lewo w drogę nr 251 (kierunek na Pakość), z której po 4 kilometrach skręcamy ponownie w lewo - na Kościelec. Do przejechania razem mamy ok. 10 kilometrów.

Kościelec Kujawski to niewielka wieś, po raz pierwszy wzmiankowana jako Lapida Ecclesia (Kamienny Kościół) w 1311 roku. Najstarszym zabytkiem jest kościół św. Małgorzaty, romański z przełomu XII i XIII w. W drugiej połowie XV w. prezbiterium nakryto sklepieniem gwiaździstym oraz przebudowano wieżę. W latach 1861-62 dokonano kolejnej przebudowy - podwyższono w cegle mury prezbiterium, w nawie założono sklepienie w miejsce wcześniejszego stropu, a od północy symetrycznie dobudowano kaplicę Serca Jezusowego, wzorowaną na poprzedniej.

Aby dojechać do żnina musimy wrócić na szosę nr 251. Do przejechania mamy 34 kilometry. Pierwsi ludzie pojawili się w okolicach żnina kilkanaście tysięcy lat temu - po ustąpieniu lądolodu skandynawskiego i pojawieniu się tundry. Najstarsze ślady osadnictwa pochodzą sprzed 10 tysięcy lat - z okresu paleolitu.

Liczne znaleziska archeologiczne świadczą o kontaktach żnina ze światem antycznym. Kontakty takie umożliwiała droga bursztynowa biegnąca od Adriatyku przez śląsk i Kalisz do Bałtyku. Przebieg tej drogi przedstawia mapa geografa z Aleksandrii, Ptolemeusza (90-168 r. n.e.). Umieszczony na niej gród Setidava na północ od Kalisza identyfikowany jest z dużym prawdopodobieństwem z najdawniejszym żninem.

Więcej

Układ przestrzenny żnina został ukształtowany w początkach XI w. Obejmował trzy elementy: na półwyspie gród (siedziba władzy i zarządu administracyjno-wojskowego) i podgrodzie z ludnością rzemieślniczo-wojskową oraz na Ostrowie targ z gospodą i miejscem kultu. Usytuowanie świątyni chrześcijańskiej w tym miejscu wiąże się z darowiznami na rzecz Kościoła obejmującymi plac i urządzenia targowe.

W państwie Piastów wzrosło znaczenie żnina jako węzła komunikacyjnego. Władza państwowa usadowiła się w grodzie położonym wśród mokradeł brzegu Dużego Jeziora żnińskiego. żnin pełnił w tym czasie przede wszystkim funkcję militarną. Sprawował on kontrolę nad przeprawą przez Gąsawkę, jednocześnie blokował najeźdźcom drogę w głąb państwa. W grodzie swoje rezydencje mieli: kasztelan (XI-XIII w.), przedstawiciel władzy państwowej i naczelnik grodu. świadczy to o istotnej funkcji administracyjnej żnina. W I poł. XII w. żnin był już własnością Kościoła. Zostało to potwierdzone w Bulli Gnieźnieńskiej wystawionej przez papieża Innocentego II w dniu 7 lipca 1136 r. dla metropolity Jakuba ze żnina. Jest to najstarszy dokument zawierający wzmiankę o żninie (provincia de Znein cum foro). Bulla wymienia 29 pałuckich osad stanowiących własność Kościoła.

Według Jana Długosza wojny prowadzone przez Bolesława Krzywoustego (1102-1138) wymusiły potrzebę wybudowania w żninie fortyfikacji (m.in. umocnienia podgrodzia od nasady półwyspu).

żnin otrzymał prawa miejskie w 1263 roku w formie lokacji na prawie magdeburskim. Niestety dokument lokacyjny uległ zniszczeniu i nie dochował się do naszych czasów.

W 1284 r. książę wielkopolski Przemysł II zatwierdził wszystkie dotychczasowe przywileje nadane przez jego poprzedników oraz nadał arcybiskupowi Jakubowi śwince prawo posługiwania się w mieście żninie własną monetą, która posiadała prawo monety obiegowej w całym państwie. Przywilej mennicy był bardzo dochodowy, część wypracowanego w żninie zysku prawdopodobnie przeznaczano na podniesienie gospodarki w żnińskim kluczu dóbr kościelnych. Ponadto przez żnin przechodził szlak handlowy ze śląska do Gdańska, tzw. Szlak Bursztynowy, co wzmacniało atrakcyjną lokalizację grodu. W lipcu 1331 r. do miasta wtargnął oddział zakonu krzyżackiego pod dowództwem Marszałka Dietricha von Altenburga. żnin został doszczętnie spalony i złupiony, nie oszczędzono nawet dworu arcybiskupiego. Aby zapobiec podobnym wydarzeniom w przyszłości, postanowiono otoczyć miasto murem obronnym. Jego budowę rozpoczęto przed 1343 r.

Więcej

Po opuszczeniu żnina odwiedzimy Wenecję. Do przejechania mamy 6 kilometrów drogą lokalną. Według wzmianek osada w XIV w. należała do rodu Nałęczów. Wtedy z inicjatywy Mikołaja Nałęcza z Chomiąży powstał zamek obronny oraz kościół, na którego miejscu do dziś istnieje kościół z XIX w. W XIV w. otrzymała prawa miejskie, później odebrane.

Więcej

Wycieczki po Polsce
http://pl.wikipedia.org)

Następnym etapem naszej podróży jest Biskupin. Dzieli nas od niego tylko 9 kilometrów. Musimy wrócić na drogę lokalną i pojechać w kierunku Gąsawy. Tuż przed tą miejscowością skręcamy w prawo - do Biskupina.

Biskupin to wieś znana dzięki odsłonięciu na półwyspie Jeziora Biskupińskiego (1933) śladów świetnie zachowanego w torfie obronnego osiedla kultury łużyckiej, użytkowanego w dwóch fazach osadniczych pomiędzy ok. 650-550 p.n.e. Osiedle zajmowało ok. 2 ha, otoczone było wielorzędowym falochronem z ukośnie wbitych w dno jeziora drewnianych pali i połączone z lądem drewnianym pomostem. Wokół grodu, równolegle do falochronu, przebiegał wał skonstruowany z łączonych ze sobą skrzyń, utworzonych z kładzionych na luźny zrąb belek, wypełnionych ziemią.

W wale znajdowała się brama, zamykana dwuskrzydłowymi wrotami, zwieńczona wieżą obronno-strażniczą. Wewnątrz gród był regularnie zabudowany 102 drewnianymi domostwami, grupującymi się w 13 rzędach, wzdłuż 11 równoległych, moszczonych drewnem ulic, usytuowanych w kierunku wschód-zachód. U podnóża fortyfikacji, łącząc się z poprzecznymi, biegła ulica okrężna. Boki ulic poprzecznych były ściśle zabudowane stojącymi jeden obok drugiego, prostokątnymi domami. Domostwa, o ścianach skonstruowanych z poziomych belek (sumiki) wpuszczonych w żłobki pionowo stojących słupów (łątki), posiadały wewnątrz z reguły dwa, a czasem trzy pomieszczenia z kamiennym paleniskiem pośrodku izby głównej.

Szacuje się, że gród zamieszkiwało ok. 1000-1200 osób. Prawdopodobnie w wyniku walk międzyplemiennych doszło do zniszczenia grodu (1 faza), który następnie został odbudowany z zachowaniem pierwotnego planu (2 faza). Wobec podniesienia się poziomu wód jeziora, ok. 550 p.n.e. gród został definitywnie opuszczony, a na jego pozostałościach, ok. 400 założono osadę otwartą. Mieszkańcy grodu żyli z uprawy roli, chowu zwierząt, rybołówstwa i łowiectwa. Zajmowali się również wytwórczością przedmiotów z drewna, kości, kowalstwem, odlewnictwem i garncarstwem.

W sąsiedztwie grodu Biskupin odkryto podobne osady obronne w Izdebnie, Jankowie i Sobiejuchach. W pobliżu zrekonstruowanego w naturalnej skali grodu znajduje się obecnie rezerwat archeologiczny o powierzchni 21 ha, gdzie prowadzi się m.in. prace z zakresu archeologii eksperymentalnej.

Muzeum w Biskupinie można zwiedzać przez cały rok, w godzinach od 8.00 do 18.00 ( w okresie zimowym do zmroku ). Czas zwiedzania wynosi około 2 godzin.

Z Biskupina do Gąsawy mamy zaledwie 3 kilometry. Pierwsza wzmianka o Gąsawie znajduje się w bulli papieża Innocentego II z 1136 roku. W 1227 roku w Gąsawie miał miejsce zjazd książąt dzielnicowych i zamordowanie Leszka Białego (24 listopada 1227 roku). Prawa miejskie posiadała od 1388 roku, w 1934 je utraciła.

Więcej

Kolejny etap naszej wycieczki, Marcinkowo Górne, oddalony jest zaledwie o 2 kilometry od Gąsawy. Marcinkowo Górne to niewielka wieś, w której znajduje się dwór z 1 połowy XVIII wieku z barokowymi szczytami. Wewnątrz między innymi w sali klubowej wielki intarsjowany obraz Edmunda Kapłońskiego z 1975 roku. Obok 3 klasycystyczne oficyny z 1 połowy XIX wieku oraz czworaki z połowy XIX wieku o dachach 4 spadowych i wejściach w podcieniach. Do parku prowadzi półkoliste wejście z brama z 2 połowy XIX wieku. Przed nim wzniesiono w 1927 roku z fundacji Konstantego Godzimińskiego pomnik konny Leszka Białego, dłuta Jakuba Juszczyka. Po zniszczeniu w 1940 roku przez hitlerowców został odtworzony przez Rudolfa Rogattego i odsłonięty 8.IX.1973 roku. Oryginalnymi dziełami J. Juszczyka są rzeźby 2 wojów trzymających tarcze herbowe Ciołek i Nałęcz po bokach bramy. Z Marcinkowa Górnego przejeżdżamy do Rogowa (7 km).

Rogowo to wieś położona w okolicy atrakcyjnej turystycznie; w pobliżu znajduje się wiele jezior, z których największe to Rogowskie i Zioło. Do zabytków zalicza się kościół klasycystyczno-neogotycki pw. św. Doroty z połowy XIX wieku. Od 28 kwietnia 2007 w Rogowie, na powierzchni blisko 20 hektarów, działa Zaurolandia - największy park dinozaurów w Polsce, czynny przez cały rok, w okresie letnim (maj - wrzesień) od 10.00 do 20.00.

Kolejny etap naszej podróży to Czerniejewo, aby się do niego dostać musimy wrócić drogą nr 5 do Gniezna, a następnie skręcić w drogę lokalną do Czerniejewa. Razem do pokonania mamy 40 kilometrów. Czerniejewo, o którym najstarsze wzmianki datowane są na 1284, prawa miejskie otrzymało najprawdopodobniej około 1390.

Więcej

Z Czerniejewa ruszamy w stronę trasy A2, naszym celem jest Giecz, do pokonania mamy 15 kilometrów. Giecz jest to jeden z najstarszych i najważniejszych ośrodków związanych z początkami państwa polskiego, który typuje się na prawdopodobną siedzibę rodową pierwszych Piastów.

Według najnowszych badań pierwsze stałe osady na terenie dzisiejszego grodziska, nazywanego Grodziszczko, oraz w jego sąsiedztwie powstały na przełomie VIII i IX wieku. W tym okresie teren ten stanowił półwysep otoczony z trzech stron wodami nieistniejącego już jeziora. Druga z osad znajdowała się na południe, na brzegu pobliskiej Moskawy. W latach 60. IX wieku zastąpił je niewielki gród położony w północnej części Grodziszczka. Obecny stan badań archeologicznych pozwala jedynie powiedzieć, że była to twierdza na planie koła lub elipsy o promieniu ok. 45 m podobna do innych grodów plemiennych w Wielkopolsce.

W pierwszej połowie X wieku Giecz w przeciwieństwie do innych ważnych grodów Wielkopolskich jak Poznań i Gniezno nie został spalony i zbudowany od podstaw, a jedynie znacznie powiększony u schyłku lat 20. X wieku. Ten nietypowy fakt posłużył do wysnucia teorii, że to Giecz stanowił ośrodek skąd Piastowie opanowali pozostałe grody Polan. W wyniku wspomnianej przebudowy wzmocniono wały najstarszej części grodziska poszerzając je i obkładając kamieniami, zaś od południa otoczono wałem ziemno-drewnianym pozostały teren dzisiejszego grodziska. W ten sposób powstała dwuczłonowa forteca z wyraźnie wyodrębnioną częścią książęcą. Liczne znaleziska broni sugerują, że w Gieczu stacjonował silny garnizon wojów. W tym czasie okoliczne osady położone na północ i na południe od grodu nadal rozwijały się, a nawet powstawały nowe osiedla. Miało to związek z tym, że Giecz znalazł się na przecięciu szlaków handlowych łączących Europę Zachodnią ze Wschodnią, oraz kraje basenu Morza śródziemnego z Bałtykiem. Jedna z nowopowstałych osad, na wschodnim brzegu jeziora została połączona z grodem za pomocą drewnianego mostu o długości ok. 70 m zbudowanego najpóźniej w latach 90. X wieku.

Więcej

Po opuszczeniu Giecza jedziemy do Swarzędza. To już przedostatni etap naszej wyprawy. Do pokonania mamy 25 kilometrów. Początkowo jedziemy droga lokalną na Kostrzyn, w Siedlcach wjedziemy na szosę nr 92, którą pojedziemy w stronę Poznania.

Swarzędz położony jest nad Jeziorem Swarzędzkim. Pierwsze wzmianki pisane pojawiły się w 1366 roku o wsi Swarancz lub Swanrancz należącej do rodziny Górków herbu łodzina. Dawniej był to jeden z najważniejszych ośrodków włókienniczych Wielkopolski, obecnie miejsce prosperowania bardzo wielu warsztatów stolarskich, tapicerskich i meblowych.

ślady osadnictwa człowieka w okolicach Swarzędza sięgają 8-3,5 tysiąca lat p.n.e. Potwierdzają to liczne stanowiska archeologiczne głównie z okresu kultury łużyckiej i przeworskiej, a także z mezolitu i wczesnego średniowiecza.

Więcej

Ze Swarzędza do centrum Poznania zostaje nam do przejechania już tylko 10 km. To już koniec naszej wycieczki, warto jednak poświęcić jeszcze trochę czasu na zwiedzanie jednego z najstarszych polskich miast.

Poznań uznawany jest za kolebkę narodzin państwa polskiego. W przeszłości pełnił rolę stolicy państwa oraz siedziby władców. Pierwsze ślady ludzi na terenie dzisiejszego Poznania pochodzą z okresu około 8900 - 8000 roku p.n.e.. Byli to łowcy reniferów. Względnie stałe osady powstały na przełomie V i IV tysiąclecie p.n.e.. Około 2200 p.n.e. na tych ziemiach pojawiła się ludność indoeuropejska, z V wieku pochodzą ślady osadnictwa słowiańskiego, zaś w VIII wieku pojawili się tu Polanie, z tego okresu pochodzi też prawdopodobnie gród na Ostrowie Tumskim, który stał się zaczątkiem dzisiejszego miasta. W X wieku gród znalazł się pod panowaniem Piastów, którzy uczynili go jednym ze stołecznych (obok Gniezna, Giecza i Ostrowa Lednickiego) ośrodków w swoim państwie.

Pierwotnie miasto leżało nad brzegiem Cybiny i prawym brzegiem Warty. Na pobliskim wzgórzu stała tam wówczas pogańska świątynia i zamek książęcy. Poznań wiąże się również z początkami polskiej państwowości. Jest to jedno z hipotetycznych miejsc chrztu Mieszka I w 966. W 968 swą siedzibę umieścił tu Jordan, pierwszy biskup Polski. Funkcje stołeczne gród pełnił do 1039, gdy został - wraz z innymi miastami Wielkopolski i śląska - spalony przez Brzetysława I. Co prawda Poznań stracił swe polityczne znaczenie, jednak nadal pozostał prężnym ośrodkiem gospodarczym. Kolejny okres rozkwitu przypada na rozbicie dzielnicowe, gdy gród stał się stolicą wielkopolskiej linii Piastów. Jej przedstawiciele, książęta Przemysł I i Bolesław Pobożny w 1253 lokowali miasto na lewym brzegu na prawie magdeburskim. Prace zapoczątkowane przez ojca kontynuował jeszcze Przemysł II - który jako pierwszy władca od 200 lat koronował się w Gnieźnie na króla Polski, a za swą siedzibę obrał Poznań - jego rezydencją stał się dawny zamek książęcy jego ojca na Wzgórzu Przemysła. Po jego tragicznej śmierci w rozwoju miasta nastąpił chwilowy zastój.

Więcej

powrót

Auto Plaza, ul. Popularna 70, 02-473 Warszawa, tel. 022 863 2700
Auto Plaza Bielany, ul. Sokratesa 11a, 01-909 Warszawa, tel. 022 835 0000
Copyright 2010 Premiumplaza | pozycjonowanie stron www, agencja reklamowa, dom mediowy