Tym razem proponujemy Państwu wyprawę Szlakiem Nadmorskim, który prowadzi wzdłuż polskiego wybrzeża Bałtyku, od Świnoujścia aż do Żarnowca i liczy prawie 380 kilometrów. Jest to więc idealna wakacyjna wyprawa dla aktywnych.

(http://pl.wikipedia.org) Trasę zaczynamy od Świnoujścia. Miasto położone jest nad cieśniną Świną, która w północnej jego części uchodzi do Morza Bałtyckiego, leży na trzech zamieszkanych wyspach: Uznam (ok. 36 tys. mieszkańców), Wolin (ok. 4 tys. Mieszkańców), Karsibór (ok. 700 mieszkańców) oraz na 41 mniejszych niezamieszkanych wyspach.

Pierwsze osady ludzkie, na terenach, gdzie obecnie leży Świnoujście pojawiły się już przed 5 tysiącami lat, co potwierdzają znaleziska archeologiczne. Przed tysiącem lat tereny ujścia Świny wchodziły w skład plemiennego państwa Wolinian, które Mieszko I włączył do swego państwa. W wiekach późniejszych władali tu książęta pomorscy, którzy po obu stronach rzeki wznosili grody warowne, kilkakrotnie niszczone przez duńskie najazdy w XII w. W 1170 i 1173 na obu brzegach Świny założono gródki strażnicze zniszczone najazdem duńskim w 1177 i odbudowane w latach 1181-1182. W latach 1185-1227 Świnoujście z całym Pomorzem Zachodnim stało się lennem Danii.

Więcej

Świnoujska plaża na wyspie Uznam corocznie (w 2006, 2007, 2008 oraz 2009) otrzymuje certyfikat "Błękitnej Flagi". Jest ona przyznawana kąpieliskom, które spełniają wysokie wymogi jakości i bezpieczeństwa plaży.

Świnoujście jest jedynym miastem które uhonorowane zostało w ten sposób cztery razy pod rząd.

W trakcie pobytu w Świnoujściu koniecznie trzeba znaleźć czas na spacer Promenadą Nadmorską. Jest to przedwojenny bulwar graniczący z dzielnicą uzdrowiskową. Wzdłuż promenady znajdują się punkty gastronomiczne, kawiarnie, bary, ogródki piwne oraz znajduje się tu muszla koncertowa. Na świnoujskiej promenadzie udostępniony jest internet bezprzewodowy. Jesienią 2009 r. ruszy budowa nowej promenady. Nowa promenada będzie traktem transgranicznym łączącym świnoujście z niemieckimi nadmorskimi miejscowościami. Obiekt będzie się nazywał Salon kurortu i będzie miał kształt amplitudy, fali, w poziomie i w pionie. Do tego znajdować się tam będą muszle koncertowe, kawiarnie, bary i wyjątkowa zieleń.

Jedną z możliwości spędzenia wolnego czasu jest rejs statkami białej floty. Latem można skorzystać z rejsów po porcie, Bałtyku i do pobliskich niemieckich miejscowości letniskowych: Ahlbecku, Heringsdorfu i Bansinu, a od 2004 roku także do Międzyzdrojów. Katamaranem można popłynąć na wyspę Rugia, a wodolotem do i ze Szczecina.

Ze Świnoujścia wyruszamy na wschód, drogą numer E65, do Międzyzdrojów - do przejechania mamy 15 kilometrów.

Międzyzdroje są ośrodkiem wypoczynkowym i turystycznym. W mieście znajduje się siedziba dyrekcji Wolińskiego Parku Narodowego. Popularną letnią imprezą rozrywkową jest organizowany corocznie Europejski Festiwal Gwiazd. Miasto leży na wyspie Wolin.

W XII w. na terenie dzisiejszych Międzyzdrojów istniały dwie osady: Żelazo i Kępieńce, obie na południe od miasta. Wieś Żelazo badacze lokują w rejonie obecnej wioski Zalesie, Kępieńce w rejonie dzisiejszego osiedla Lubiewo (skrzyżowanie ulic Wolińskiej z Nowomyśliwską).

Więcej

Międzyzdroje opuszczamy drogą lokalną nr 102, w kierunku na Dziwnów. Do przejechania mamy około 20 kilometrów.

Dziwnów leży przy ujściu cieśniny Dziwny do morza. Od południa miasto leży nad Zalewem Kamieńskim i Zatoką Wrzosowską, które są częścią Dziwny. Południowo-zachodnia cześć miasta leży na wyspie Wolin, natomiast północno-wschodnia na części Mierzei Dziwny, należącej do mezoregionu Wybrzeże Trzebiatowskie.

Dziwnów po raz pierwszy został wymieniony w dokumencie z 1243 roku. We wczesnym średniowieczu wiódł tędy ważny szlak handlowy łączący Zalew Szczeciński z Bałtykiem. W XIII w. Dziwna uległa zapiaszczeniu i straciła swoje znaczenie handlowe. W latach 1820-30 zaczęli napływać do Dziwnowa pierwsi kuracjusze rozpoczynając w ten sposób rozwój miejscowości jako kąpieliska morskiego. Już w 1823 znany jest jako uzdrowisko. Odkrycie w 1896 roku źródeł solankowych przyczyniło się do budowy łazienek solankowych i borowinowych. Uzdrowisko funkcjonowało w Dziwnowie jeszcze przez krótki czas po wojnie. Obecnie solanki nie są eksploatowane.

Więcej

Z Dziwnowa tylko krok dzieli nas od Dziwnówka. Jest to niewielka miejscowość wypoczynkowa położona u nasady Mierzei Dziwnowskiej pomiędzy Morzem Bałtyckim a Zatoką Wrzosowską, będącego północną częścią Zalewu Kamieńskiego. Wąska mierzeja jest stale umacniana przed przerwaniem wskutek silnych sztormów, zwłaszcza wiosennych i jesiennych.

Do 1945 miejscowość występowała pod niemiecką nazwą Klein Dievenow. Kąpielisko powstało dopiero pod koniec XIX wieku. Pierwsza wzmianka o tej miejscowości pochodzi z 1503 roku. W XVIII wieku stało tu zaledwie 7 chat rybackich. W marcu 1945 roku na tych terenach toczyły się ciężkie walki z Niemcami.

Więcej

(http://pl.wikipedia.org) Z Dziwnówka wyruszamy dalej na wschód drogą numer 102. Kierujemy się do Trzęsacza, po drodze mijamy małe miejscowości nadmorskie Łukęcin, Pobierowo, Pustkowo. Do pokonania May około 15 kilometrów.

Trzęsacz to kąpielisko morskie położone na typowym brzegu klifowym, liczące 89 stałych mieszkańców. Na wschód od Trzęsacza przechodzi południk 15°00' długości geograficznej wschodniej, wyznaczający czas środkowoeuropejski.

Więcej

Z Trzęsacza tylko 2 kilometry dzielą nas od Rewala. Jest to dawna osada rybacka położona nad Bałtykiem, na wysokim wybrzeżu klifowym, 8-15 m wysokości nad poziomem morza. W centrum Rewala stoi nowy kościół katolicki z ciekawym, wykonanym w miedzi, ołtarzem.

Rewal jest jednym z większych kurortów nadbałtyckich w województwie zachodniopomorskim. Ta wielkość jednak nie przytłacza, dzięki niskiej zabudowie rozciągającej się między brzegiem morskim a szosą. Urozmaicona architektura, zadbane ogródki przydomowe, liczne kawiarenki, kwieciste place, nastrojowe oświetlenie ulic - to wszystko nadaje Rewalowi charakter przytuliska. W centrum miejscowości stoi niewielki współczesny kościółek katolicki stylizowany na łódkę. Nad brzegiem morza wybudowano taras widokowy.

Rewal zachwyca swoją urodą, zadbaną zielenią oraz dobrze utrzymanymi chodnikami i ulicami - podkreślają wczasowicze. Jeśli ktoś lubi spacery plażą wczesnym rankiem lub przy zachodzie słońca, na pewno spotka rewalskich rybaków, sposobiących się do wypłynięcia w morze lub wracających z połowów. Na plaży w Rewalu jest bowiem baza rybacka. Barwne kutry wspaniale komponują się na tle złocistej plaży i bezkresu morskiego horyzontu - niezmiennie zachwycają się wczasowicze, wykonując setki i tysiące pamiątkowych zdjęć. Od rewalskich rybaków można kupić świeżo złowioną rybę, by usmażyć ją potem na patelni lub grillu i zjeść ze smakiem, popijając kuflem pienistego piwa.


(http://pl.wikipedia.org) W Rewalu zjedziemy na chwilę z drogi nr 102 i kierując się na wschód dojedziemy do Niechorza. Do przejechania mamy około 13 kilometrów.

Niechorze jest kurortem wypoczynkowym, w którym znajduje się dużo ośrodków wczasowych, pensjonatów, pokoi gościnnych, kempingów oraz pól namiotowych. Nadmorski brzeg to piękna piaszczysta plaża oraz w jednej zatoce wysoki klif, na której stoi latarnia morska, która jest udostępniona do zwiedzania i jest jedną z atrakcji turystycznych gminy Rewal, a z jej tarasu widokowego można podziwiać panoramę wybrzeża rewalskiego.

Więcej

Z Lędzina udajemy się do Trzebiatowa. Jedziemy drogą nr 102, do pokonania mamy 15 kilometrów.


Trzebiatów ma czytelne średniowieczne rozplanowanie w obrębie częściowo zachowanych ceglanych murów obronnych, opasanych fosą, z gotycką farą, klasycystycznym pałacem, ratuszem na rynku oraz licznym zespołem mieszczańskich kamienic. Stare Miasto położone w zakolu rzeki, znajduje się na wyraźnym wzniesieniu otoczonym murami.

W IX wieku znajdował się tutaj warowny gród słowiański i osada przygrodowa. Wykopaliska potwierdziły, że w ówczesnym czasie, miejscowość stanowiła ważne miejsce w kultu Peruna. W sąsiedztwie Trzebiatowa natomiast, na przedmieściu Białoboki, znajdowała się świątynia solarnego bóstwa pogańskiego nazywanego Białym Bogiem.

Więcej

Po zwiedzeniu Trzebiatowa wracamy nad morze. Drogą numer 109 udajemy się do Mrzeżyna, do pokonania mamy 12 kilometrów.

W okolicy Mrzeżyna występuje jeden z lepiej zachowanych fragmentów wybrzeża wydmowego. Wydmy ustabilizowane są porastającymi je borami bażynowymi, a w zagłębieniach między nimi znajdują się fragmenty lasów bagiennych i łęgowych, częściowo na podłożu torfowym.

Więcej

Z Mrzeżyna przez Dźwirzyno udamy się do Kołobrzegu. Do przejechania mamy dystans około 32 kilometrów.


(http://pl.wikipedia.org) Dzieje osadnictwa na terenie współczesnego Kołobrzegu sięgają okresu przedpiastowskigo. Prawdopodobnie już w VII wieku na Wyspie Solnej u wybrzeży Bałtyku istniała osada, w której potrafiono pozyskiwać sól z morza. Szybko stało się to źródłem bogactwa okolicznych mieszkańców. W IX wieku ok. 4 km od wybrzeża w dół rzeki Parsęty wzniesiono gród. Jego ślady do dziś można odnaleźć na przedmieściach miasta, na terenie dzisiejszego Budzistowa. Wokół grodu rozwijało się osadnictwo. Eksportowano stąd sól m.in. do Wielkopolski i na Śląsk. Miejscowi rzemieślnicy wyspecjalizowali się w obróbce żelaza, poroża i bursztynu, którym handlowali z wikingami. Wieści o bogactwie grodu dotarły na Ostrów Lednicki. Wkrótce nad Parsętę przybyli woje Mieszka I. Gród został zdobyty i obsadzony załogą. Stał się silnym ośrodkiem władzy Piastów na Pomorzu Zachodnim.

Więcej

Z Kołobrzegu wyruszamy do Ustronia Morskiego (droga nr 11, 15 km).

Ustronie Morskie to wieś o charakterze typowo turystycznym. Większość zakładów, hoteli i punktów gastronomicznych oferuje swoje usługi tylko w sezonie letnim.

Do końca XIX w. była to wieś rybacka. W okresie powstawania kąpielisk i sanatoriów powoli nabierała charakteru miejscowości wypoczynkowej. Przez pewien okres czasu Ustronie Morskie było bardzo znaną miejscowością wypoczynkową. Dynamiczny rozwój miejscowości rozpoczął się z chwilą oddania do użytku linii kolejowej Koszalin-Kołobrzeg w roku 1899, co umożliwiło łatwy dojazd ze Szczecina i Berlina. Uprawnienia gminy wieś uzyskała w roku 1905. W tym czasie zbudowano istniejący do dziś (obecnie kompletnie zdewastowany i zrujnowany) Pałac Nadbrzeżny.

Więcej

Teraz pora na kolejna latarnię morska, tym razem w malutkiej miejscowości Gąski (17 km od Ustronia Morskiego, droga nr 11).

Gąski to wieś letniskowa, w której żyje ok. 400 stałych mieszkańców. W 1846 urodził się tu architekt wrocławski, Richard Plüddemann. Do 1945 roku wieś nosiła nazwę Funkenhagen.

Na obszarze rozległej wsi o zabudowie rozproszonej, liczne ośrodki wypoczynkowe, w centrum, oddalonym od morza o 1 km, neoklasycystyczny pałac, z parkiem o powierzchni 5 ha.

Więcej

Teraz lokalna drogą prowadzącą na wschód pokonamy 5 kilometrów do nadmorskiej wsi letniskowej Chłopy.

Jest ona jedyną wsią w Polsce wpisaną do rejestru zabytków z zachowanym tradycyjnym układem rybackiej osady oraz domami z XIX wieku ozdobionymi ludowymi malowidłami. Dzisiejsza wieś znajduje się w miejscu datowanej już w XIII wieku osady słowiańskiej Borowo (nazwa wywodząca się od ówczesnych rozległych borów).

Chłopy są tak małą miejscowością, że całą ją można przejść zaledwie w kilkanaście minut. Ta jej niewielkość jest jednocześnie jej główną zaletą, uniemożliwiającą jednoczesny pobyt tysięcy wczasowiczów. Najważniejszą atrakcją Chłopów jest port rybacki, gdzie kutry są wciągane na brzeg a w boksach rybackich można kupić świeżo złowione ryby.

Z Chłopów jedziemy dalej drogą lokalną do miejscowości Mielno. Do pokonania mamy około 8 kilometrów.

Mielno to duża wieś nadmorska, położona na początku wąskiego przesmyku między Bałtykiem i jeziorem Jamno. Wraz z sąsiednią miejscowością Unieście stanowi jeden z wielu kompleksów wypoczynkowo-rekreacyjnych polskiego wybrzeża.

Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1266 roku. W 1945 wieś została włączona do Polski.

Najstarszym budynkiem w Mielnie jest gotycki kościół pw. Przemienienia Pańskiego, pochodzący z XV w., usytuowany przy ul. Kościelnej.

Więcej

Z Mielna wyruszamy do Darłowa i Darłówka. Od celu dzieli nas prawie 50 kilometrów. Musimy na trochę porzucić morski brzeg i objechać jezioro Jamno i Bukowo od południa. Najpierw drogą lokalną dojeżdżamy do drogi nr 11, która zaprowadzi nas aż do Koszalina. Nie zatrzymujemy się w tym mieście. Opuszczamy je drogą nr 6, z której po ok. 5 kilometrach skręcamy w odnogę nr 203 prowadzącą do Darłowa.

Już w XI w. istniał gród lub warownia o nazwie Dirlov lub Dirlovo, którego mieszkańcy zajmowali się żeglarstwem, połowami i konserwowaniem ryb, tkactwem itp. Prawa miejskie nadane w roku 1312 (prawo lubeckie). Potem, po krótkim panowaniu Brandenburczyków, w 1347 miasto przeszło w ręce księcia wołogoskiego Bogusława V z dynastii Gryfitów, zięcia Kazimierza Wielkiego. W 1352 roku rozpoczęto budowę zamku, na ten okres datuje się też początek współpracy z Hanzą (pełnoprawnym członkiem Hanzy Darłowo zostało w roku 1412). W 1382 w Darłowie urodził się Eryk Pomorski, znany potem jako król Norwegii Eryk III i król Danii Eryk VII oraz król Szwecji. Po detronizacji, kolejno ze wszystkich tronów, wrócił do Darłowa i zaczął rozbudowywać miasto; tu został pochowany. Kolejnym władcą zasłużonym dla Darłowa i całego Pomorza Zachodniego był Bogusław X.

Więcej

Z Darłowa przejeżdżamy do Darłówka - jego nadmorskiej dzielnicy.

Darłówko położone jest u ujścia rzeki Wieprzy do Bałtyku. Co roku odbywa się tu Międzynarodowy Zlot Historycznych Pojazdów Wojskowych - największa tego typu impreza w Europie, z wielotysięcznym zazwyczaj audytorium. Znajdują się tu również pozostałości stanowiska po największej poruszającej się po torach armacie świata zbudowanej przez Niemców i pieszczotliwie zwanej Dora.

Atrakcją turystyczną w Darłówku jest rozsuwany most: oryginalny mechanizm, przy ujściu Wieprzy do morza oraz latarnia morska pochodząca z XIX w., wielokrotnie przebudowywana, obecnie wieża ma 22 m wysokości i jest to najniższa latarnia morska na polskim wybrzeżu. Warto również zobaczyć oryginalną zabudowę portu rybackiego z XIX i XX wieku. Awanport w Darłówku Zachodnim to miejsce, w którym podczas II wojny światowej istniała stocznia statków żelbetonowych.

W stanie wojennym było tu jedno z miejsc internowania.

Z Darłówka wracamy do Darłowa, a następnie jedziemy około 5 kilometrów drogą nr 203, a następnie skręcamy w lewo, w drogę lokalną, która zaprowadzi nas do Jarosławca.

Jarosławiec jest osadą rybacką i rekreacyjno-wypoczynkowa położoną między miejscowościami Wicko Morskie i Darłowo, na zachód od jeziora Wicko.

Jarosławiec po raz pierwszy wzmiankowany był w 1459 r., był on wówczas częścią darłowskiej domeny książąt zachodniopomorskich. Z danych z 1648 r. wynika, że mieszkało w nim wówczas czterech kmieci, siedmiu zagrodników z rodzinami oraz siedemnastu parobków

Więcej

Z Jarosławca udajemy się do Ustki. Udamy się tam drogą lokalną objeżdżającą od południa jezioro Wicko. Do pokonania mamy około 30 kilometrów.

Ustka jest położona u ujścia rzeki Słupii do Morza Bałtyckiego. Jest miastem portowym, kąpieliskiem morskim oraz uzdrowiskiem.

Pierwsza informacja na temat tej miejscowości pochodzi z umowy słupskich radnych ze Święcami z 1337 roku: o istnieniu warowni w miejscu ujścia Słupi. Warownia w Ustce jest grodziskiem "quondam castrum", w umowie jest to miejsce określone jako:

...nec non totum et integrum portum Stolpesmunde dictum, penes aquam stolpensem tam ab una quam alia parte situm...

...jak również cały i niepodzielny port Ustka, położony po obu stronach rzeki Słupi...

Więcej

Z Ustki drogą lokalną na wschód udajemy się do miejscowości Rowy. Do przejechania mamy około 22 kilometrów.

Rowy to nadmorska wieś letniskowa położona na zachód od jeziora Gardno. W miejscowości znajduje się mały port rybacki.

Pierwsze wzmianki o Rowach pochodzą z 1282 roku, a znaleziska archeologiczne dowodzą, że wieś była zamieszkana już w okresie prehistorycznym. Obecnie jest to miejscowość letniskowa położona wśród lasów sosnowych. W okolicy występują wybrzeża klifowe (na zachód od Rowów) i ruchome wydmy Słowińskiego Parku Narodowego, rozciągającego się na wschód od miejscowości. W Rowach znajduje się jedna z najpopularniejszych nad polskim wybrzeżem plaża naturystyczna.

Więcej

(http://pl.wikipedia.org) Przed nami najdłuższy odcinek naszej wyprawy. Żeby dostać się z Rowów do Łeby musimy przejechać ponad 70 kilometrów. Będziemy jechać drogami lokalnymi, co umożliwi nam podziwianie pięknej okolicy. Z rowów wyjeżdżamy drogą na południe i po około 10 kilometrach skręcamy w lewo, w drogę numer 213. Dojedziemy nią aż do miejscowości Wicko, w której skręcimy ponownie w lewo - kierując się już bezpośrednio drogą nr 214 do Łeby.

Położone przy ujściu rzeki Łeby miasteczko z XIII - wiecznym rodowodem od samego początku nie miało dobrych perspektyw. Najbardziej przeciwne były mu siły przyrody. Otwarte morze, atakujące południowy brzeg, uniemożliwiało zbudowanie portu. Rzeka raz po raz wylewała, przesuwając swoje koryto ku zachodowi i zagrażając istnieniu osady. Wrogiem mieszkańców był wędrujący piasek z wydm mierzei oddzielającej jezioro Łebsko od Bałtyku - zasypywał pola uprawne, ulice, pogrążał domy.

Więcej

Po otrzepaniu się z piachu wracamy na trasę naszej wycieczki. Przed nami ostatni etap - droga do Żarnowca. Do pokonania mamy około 50 kilometrów. Miłośnicy latarni morskich mogą na chwilę zatrzymać się w Osetniku, na niektórych mapach nazywanym Stilo. Z Łeby wyjeżdżamy na południe drogą nr 214, w miejscowości Wicko skręcamy w lewo, w drogę nr 213, która doprowadzi nas prosto do Żarnowca. Po drodze, po prawej stronie będziemy mieć piękny widok na Jezioro Żarnowieckie.

Żarnowiec to wieś kaszubska w pobliżu Jeziora Żarnowieckiego, w otulinie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego. W jej pobliżu znajduje się elektrownia szczytowo-pompowa. Na miejscu dawnej pobliskiej wsi Kartoszyno prowadzono do roku 1990 budowę pierwszej w Polsce elektrowni jądrowej.

Początki osadnictwa w rejonie Żarnowca sięgają ok. 700 lat p.n.e. i związane są z ludnością kultury łużyckiej oraz wschodniopomorskiej. W VII-X w. na Górze Zamkowej, w pobliżu Jeziora Żarnowieckiego, znajdował się gród. W XIII w. powstała osada kaszubska, wzmiankowana w dokumentach jako Sarnkow, Sarnowitz, Sarnowicz lub Czarnowicz.

Więcej

powrót